Kennisbank

Begrippenlijst. Vakwoorden in gewone taal.

Europese productwetgeving zit vol vakwoorden en afkortingen, van DoC en SVHC tot PPWR. Hier staan de woorden die je het vaakst tegenkomt in wetteksten, testrapporten en mails van je fabriek. Per begrip lees je in twee zinnen wat het is en waarom het telt voor je merk, je import of je webshop.

Bijgewerkt op 13 oktober 2026 · algemene informatie, geen juridisch advies

A tot en met C.

Aangemelde instantie. Een aangemelde instantie is een onafhankelijke keuringsinstelling die een EU-land heeft aangewezen om bij bepaalde producten te beoordelen of ze aan de wettelijke eisen voldoen. Bij de meeste consumentenproducten is ze niet nodig; is ze dat wel, dan zie je in de Europese database NANDO waarvoor ze is aangemeld.

AEEA (afgedankte elektrische en elektronische apparatuur). AEEA is de wettelijke term voor elektrisch en elektronisch afval, van een oude waterkoker tot een kapotte bureaulamp. Wie als eerste elektrische apparaten in Nederland op de markt brengt, is producent: die registreert zich, betaalt mee aan inzameling en recycling en rapporteert jaarlijks.

Blue Guide. De Blue Guide, in het Nederlands de Blauwe Gids, is de uitleg van de Europese Commissie bij de Europese productregels; de huidige versie is van 2022. Ze is niet juridisch bindend, maar laat zien hoe de Commissie begrippen als fabrikant, importeur en in de handel brengen uitlegt.

BOM (Bill of Materials). Een BOM is de stuklijst van je product: per onderdeel het materiaal en de stoffen die erin zitten, inclusief de verpakking. De regels voor stoffen en productveiligheid noemen hem niet bij naam, maar zonder stuklijst onderbouw je de meeste eisen aan stoffen niet.

CAS-nummer (Chemical Abstracts Service). Een CAS-nummer is het unieke nummer dat de Chemical Abstracts Service, onderdeel van de American Chemical Society, aan een chemische stof geeft. Met dat nummer vergelijk je een stof uit je BOM of verklaring eenduidig met de Europese stoffenlijsten, ook als de stof meerdere namen heeft.

CE-markering. De CE-markering is het logo waarmee de fabrikant zelf verklaart dat zijn product voldoet aan alle Europese regels die deze markering voorschrijven. Het is geen keurmerk dat je aanvraagt, en op producten zonder CE-regels, zoals meubels of kaarsen, mag het logo niet staan.

CLP (Classification, Labelling and Packaging). CLP is de Europese verordening voor het indelen, etiketteren en verpakken van chemische stoffen en mengsels, zoals lijm, schoonmaakmiddel of geurolie. Is zo'n mengsel als gevaarlijk ingedeeld, dan krijgt het een Nederlands etiket met gevarensymbolen; voorwerpen zoals een lamp of tas vallen meestal buiten CLP.

Conformiteitsbeoordeling. De conformiteitsbeoordeling is het proces waarmee wordt aangetoond dat een product aan de wettelijke eisen voldoet, bijvoorbeeld met een risicoanalyse, testen en technische documentatie. Welke route geldt, staat in de productregel: meestal doet de fabrikant het zelf, soms is een aangemelde instantie verplicht.

D tot en met E.

Digitaal productpaspoort. Een digitaal productpaspoort is een digitale set gegevens over een product, zoals samenstelling, herkomst en reparatie, die je opent via bijvoorbeeld een QR-code. Het wordt per productgroep verplicht, onder meer voor accu's van e-bikes vanaf 18 februari 2027 en voor speelgoed vanaf 1 augustus 2030.

Distributeur. Een distributeur is elke partij in de keten, anders dan fabrikant of importeur, die een product op de markt aanbiedt, zoals een groothandel, winkel of webshop. Je controleert voor de verkoop of markering, documenten en adresgegevens in orde zijn; met je eigen merk op het product geld je als fabrikant.

DoC (EU-conformiteitsverklaring). De EU-conformiteitsverklaring, in het Engels Declaration of Conformity, is het ondertekende document waarmee de fabrikant verklaart dat zijn product aan alle geldende Europese regels voldoet. Verkoop je onder je eigen merk, dan staat de verklaring op jouw naam; een verklaring van de fabriek is onderbouwing, maar dekt jouw merkproduct niet.

DoPI (Declaration of Product Identity). Een DoPI is een praktijkdocument en geen wettelijk document: de fabriek koppelt daarin jouw artikelnummer aan haar eigen model en de bijbehorende testrapporten. Zo toon je aan dat het bewijs in je dossier over precies jouw product gaat, ook als jouw merk of artikelnummer niet in de rapporten staat.

ECHA (European Chemicals Agency). ECHA is het Europees Agentschap voor chemische stoffen in Helsinki; het ondersteunt de uitvoering van REACH en CLP en beheert de kandidaatslijst en de SCIP-database. Op de website van ECHA zie je of een stof op de kandidaatslijst staat of beperkt is; daarop bouw je je vragen aan je fabriek.

Ecodesign. Ecodesign staat voor Europese eisen aan het ontwerp van producten, zoals energieverbruik, levensduur, repareerbaarheid en recyclebaarheid. Ze gelden per productgroep via een eigen verordening, bijvoorbeeld voor koelkasten, wasmachines en netadapters, en vragen vaak ook informatie in de handleiding.

Energielabel. Het energielabel laat zien hoe zuinig een product is, voor steeds meer productgroepen op een Europese schaal van A tot en met G. De fabrikant of importeur levert het label en het productinformatieblad, en een winkel of webshop toont het label bij het product.

EPREL (European Product Registry for Energy Labelling). EPREL is de Europese database waarin de fabrikant, importeur of gemachtigde elk model met energielabel registreert voordat het eerste exemplaar op de markt komt. Uit EPREL haal je daarna het label en het productinformatieblad, en de QR-code op het label leidt naar die registratie.

EUDR (EU Deforestation Regulation). De EUDR is de Europese ontbossingsverordening: hout, rubber, soja, cacao, koffie, palmolie, runderen en bepaalde producten daarvan mogen niet van recent ontbost land komen. Voor bijvoorbeeld houten producten en meubels geldt vanaf 30 december 2026 een zorgvuldigheidsplicht, voor micro- en kleine bedrijven vanaf 30 juni 2027.

F tot en met K.

Fabrikant. De fabrikant is wie een product maakt of laat maken en het onder de eigen naam of het eigen merk verkoopt. Zet je jouw merk op een product uit een fabriek in Azië, dan ben jij in de wet de fabrikant, met alle plichten die daarbij horen.

Fulfilmentdienstverlener. Een fulfilmentdienstverlener is een bedrijf dat ten minste twee van deze diensten levert: opslag, verpakking, adressering en verzending, zonder eigenaar van de producten te zijn. Zit de fabrikant buiten de EU en is er geen importeur of gemachtigde in de EU, dan is hij de verantwoordelijke partij in de EU; een pakketdienst valt hier niet onder.

Geharmoniseerde norm. Een geharmoniseerde norm is een Europese norm die een Europese normalisatie-instelling, zoals CEN of CENELEC, op verzoek van de Europese Commissie heeft opgesteld. Pas je de versie uit het Publicatieblad van de EU toe, dan wordt aangenomen dat je product voldoet aan de eisen die de norm dekt.

Gemachtigde. Een gemachtigde is een bedrijf in de EU dat een fabrikant schriftelijk heeft aangewezen om namens hem taken uit te voeren, zoals het contact met toezichthouders. Zit de fabrikant buiten de EU, dan kan de gemachtigde de verantwoordelijke partij in de EU zijn; het technisch dossier opstellen valt buiten zijn opdracht.

GPSR (General Product Safety Regulation). De GPSR, Verordening (EU) 2023/988, is de Europese verordening voor de veiligheid van consumentenproducten en geldt sinds 13 december 2024. Ze geldt ook voor producten zonder CE-markering en vraagt onder meer een risicoanalyse, technische documentatie, traceerbaarheid en een verantwoordelijke partij in de EU. Meer uitleg staat in het artikel over de GPSR.

Homogeen materiaal. Een homogeen materiaal kun je niet verder scheiden door losschroeven, snijden, breken, malen of schuren, zoals een laklaag, een kunststof behuizing of een soldeerpunt. De RoHS-grenzen gelden per homogeen materiaal, dus één laag boven de grens betekent dat het product niet voldoet.

Importeur. Een importeur is een bedrijf in de EU dat een product van buiten de EU hier voor het eerst op de markt brengt. Je controleert vooraf de plichten van de fabrikant en zet je naam en adres op het product, of anders op de verpakking of een begeleidend document.

In de handel brengen. In de handel brengen is het voor het eerst op de EU-markt aanbieden van een product, en dat geldt per afzonderlijk exemplaar, niet per model. Wie dat doet, is fabrikant of importeur, en de regels die op dat moment gelden, bepalen waaraan dat exemplaar moet voldoen.

Kandidaatslijst. De kandidaatslijst is de lijst van zeer zorgwekkende stoffen (SVHC) die ECHA onder REACH bijhoudt en regelmatig aanvult. Komt een stof erop, dan gelden direct informatieplichten voor voorwerpen met meer dan 0,1 procent ervan, ook voor producten die al in je assortiment zitten.

L tot en met R.

Markttoezicht. Markttoezicht is het werk van toezichthouders die controleren of producten op de markt aan de regels voldoen, met inspecties, tests en het opvragen van documenten. Voldoet een product niet, dan kunnen zij herstel eisen, de verkoop laten stoppen, een terugroepactie opleggen of een boete geven.

NVWA en ILT (Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit en Inspectie Leefomgeving en Transport). De NVWA houdt in Nederland onder meer toezicht op de veiligheid van consumentenproducten en speelgoed, de ILT onder meer op RoHS, ecodesign, verpakkingen en elektronisch afval. Beide kunnen je dossier opvragen, producten laten testen en de verkoop laten stoppen; welke van de twee aanklopt, hangt af van de regel.

Op de markt aanbieden. Op de markt aanbieden is elke levering van een product voor verkoop of gebruik in de EU als onderdeel van een handelsactiviteit, betaald of gratis. Ook een online aanbod dat op klanten in de EU is gericht, telt als aanbieden, en elke schakel die aanbiedt, heeft eigen plichten.

PFAS (per- en polyfluoralkylstoffen). PFAS zijn duizenden door mensen gemaakte stoffen die water en vet afstoten en in het milieu vrijwel niet afbreken. Voor een deel ervan gelden al verboden of grenzen, onder meer via de POP-verordening, REACH en de PPWR, en een brede Europese beperking is in voorbereiding.

POP (Persistent Organic Pollutants). POP's zijn giftige stoffen die nauwelijks afbreken, zich ophopen in mens en dier en zich over grote afstanden verspreiden, zoals bepaalde broomhoudende vlamvertragers en PFAS. De POP-verordening (EU) 2019/1021 verbiedt ze in producten, met alleen ruimte voor zeer kleine onbedoelde sporen en enkele uitzonderingen.

PPWR (Packaging and Packaging Waste Regulation). De PPWR, Verordening (EU) 2025/40, is de Europese verpakkingsverordening en geldt sinds 12 augustus 2026 voor verpakkingen die vanaf dan op de markt komen. Staat jouw merk op de verpakking, dan geld je als fabrikant ervan, met onder meer eisen aan stoffen en een eigen conformiteitsverklaring per verpakking.

REACH (Registration, Evaluation, Authorisation and Restriction of Chemicals). REACH, Verordening (EG) 1907/2006, is de Europese verordening voor chemische stoffen, met onder meer beperkingen voor stoffen in producten en informatieplichten over zeer zorgwekkende stoffen. Ze geldt voor vrijwel elk product, ook zonder stekker of CE-markering, zoals textiel, decoratie en keukengerei.

RED (Radioapparatuurrichtlijn). De Radioapparatuurrichtlijn 2014/53/EU geldt voor producten die bewust radiogolven uitzenden of ontvangen, zoals via bluetooth of wifi, en dekt ook veiligheid en storing. Heeft je product bluetooth of wifi, dan steunen je verklaring en testrapporten op deze richtlijn, met voor bepaalde apparaten ook eisen aan USB-C-laden en cyberbeveiliging.

RoHS (Restriction of Hazardous Substances). RoHS is de Europese richtlijn 2011/65/EU die tien gevaarlijke stoffen in elektrische en elektronische apparatuur beperkt, waaronder lood, kwik, cadmium en vier ftalaten. De grens is 0,1 procent per homogeen materiaal, voor cadmium 0,01 procent, en ook een kabel, een lampje op batterijen of elektrisch speelgoed valt eronder.

S tot en met Z.

Safety Business Gateway. De Safety Business Gateway is het Europese webportaal waarin bedrijven toezichthouders informeren over gevaarlijke producten en ongevallen met ernstige gevolgen. Onder de GPSR meldt de fabrikant daar onder meer ongevallen met zijn product, en ook importeurs, distributeurs en online platforms gebruiken het in bepaalde gevallen.

SCIP (Substances of Concern In articles as such or in complex objects (Products)). SCIP is de database van ECHA waarin leveranciers voorwerpen melden die meer dan 0,1 procent van een stof van de kandidaatslijst bevatten. De meldplicht geldt sinds 5 januari 2021 en blijft gelden zolang het Europese voorstel om haar te schrappen niet is aangenomen.

SVHC (Substances of Very High Concern). SVHC's zijn zeer zorgwekkende stoffen onder REACH, zoals stoffen die kanker kunnen veroorzaken, de voortplanting schaden of zich ophopen in het milieu. Zit er meer dan 0,1 procent van een stof van de kandidaatslijst in een voorwerp, dan informeer je afnemers en op verzoek binnen 45 dagen consumenten.

Technisch dossier. Het technisch dossier, ook technische documentatie genoemd, bevat de stukken waarmee de fabrikant aantoont dat zijn product voldoet, zoals productbeschrijving, risicoanalyse, tekeningen en testrapporten. Een toezichthouder kan het opvragen, en je bewaart het in de regel tien jaar nadat het product in de handel is gebracht.

Testrapport. Een testrapport is het verslag van een laboratorium dat een product of materiaal volgens een bepaalde norm of methode heeft getest, met de uitslag per eis. Het is bewijs in je technisch dossier en geen verklaring, en het dekt in principe alleen het geteste model en de normversie die erin staan.

Veiligheidsinformatieblad. Een veiligheidsinformatieblad, in het Engels Safety Data Sheet of SDS, beschrijft in zestien rubrieken de gevaren van een stof of mengsel en het veilig gebruik ervan. Je vraagt het op voor stoffen en mengsels zoals lijm, verf of geurolie; voor een voorwerp zoals een lamp of een tas bestaat geen veiligheidsinformatieblad.

Verantwoordelijke marktdeelnemer in de EU. De verantwoordelijke marktdeelnemer is het bedrijf in de EU dat voor een product aanspreekbaar is: de fabrikant, de importeur, een gemachtigde of als laatste een fulfilmentdienstverlener. Zonder zo'n partij mag het product niet op de markt; haar naam en contactgegevens staan op het product, de verpakking, het pakket of een begeleidend document.

XRF-meting (X-ray fluorescence). Een XRF-meting is een snelle meting met röntgenstraling die laat zien welke elementen in een materiaal zitten, zoals lood, kwik, cadmium, chroom en broom. Ze is bedoeld als screening: ze meet alleen het totaal aan chroom en broom en ziet geen ftalaten, dus bij twijfel volgt een chemische analyse.

Zo ga je verder.

In de kennisbank staan artikelen die een deel van deze begrippen verder uitwerken, zoals over de CE-markering, de Bill of Materials, de PPWR, de nieuwe productaansprakelijkheid, de batterijverordening, chemische regels, het energielabel en EPREL en wat er gebeurt bij een terugroepactie of controle. Wil je de begrippen toepassen op je eigen assortiment, dan vind je dat in de Basistraining: van je rol per product tot de stukken in je technisch dossier. Deze begrippenlijst is algemene informatie en geen juridisch advies.

De productscan wordt geladen.

Zo ga je verder

Begin hier, en bouw verder.

Het templatepakket is de eerste stap. Daarna volg je de training, met tegelijk advies over wat er op jouw producten geldt. Testrapporten en artwork laten beoordelen is de laatste stap, op verzoek en op uurbasis.

Stap 1: zelf opzetten